هر چند مدت جنگ كوتاه بود . پس چگونه خرد مىپذيرد كه امت را بدرود گويد و كار او را بيسامان رها كند و نايبى براى خود معين نفرمايد . حال آنكه پس از رحلت آن بزرگوار مدت تا رستاخيز دراز بود و خطر بسيار . بخش 59 و ديگر از دلايل آنكه جدّت محمد ( ص ) كه بالاترين درود و تحيات نثار او و تبار او باد ، هيچ سپاه و هيچ سرشناس قومى را بجايى نمىفرستاد مگر آنكه براى آنان رئيس و رهبرى معين فرمايد تا آن جمع را به يك ديگر پيوند دهد و گرفتارىهاشان را به اصلاح آورد و به آنان احسان كند . پس چگونه عقل باور مىكند كه پس از رحلت به سوى خداى جلّ جلاله در زمانى كه تا حال ششصد و سى و نه سال مىگذرد سپس تا روز رستاخيز به طول خواهد انجاميد ، همه امت خود را رها كند و براى آنان رئيسى معين نفرموده باشد تا حال امت را سرپرستى و اصلاح كند و آنان را از اختلاف و اندوه در امان نگاه دارد . و از آن جمله نصوص حق جل جلاله و تقدّس كماله است كه با آيات روشن در باره جدّت مولانا على بن ابو طالب ( ع ) گفته و ذات و صفات و مقامات او را ستوده و تعريفى كه امت از كرامات او ( ع ) كرده و آنچه در اسرار الله تعالى جل جلاله و رسول او ( ص ) به ما خبر داده است . گويا مىدانست كه نصوصى كه در باره او عليه السلام آمده است حاكى از آن است كه امت در همه كارهاى خود بايد به او رجوع كند و در همه امور مرجع امّت او باشد . زيرا