درون ديگران بينديشى ، بينى كه عقول در كشف تفصيلى مراد پروردگار متعال بذاته قائم نيست بلكه ناچار به واسطه و دليلى نيازمند است تا آن را به منظور حضرت بارى راه نمايد و او را به چيزى كه به معرفت محتاج است رهبرى فرمايد . آيا هيچ انديشيده اى كه چرا مردم پيش از بعثت محمد ( ص ) با همه عقل و خرد ، بت مىپرستيدند و سنگ و چوب را ستايش مىكردند ؟ حتى از چارپايان ، فرومايه تر بودند زيرا حيوان رها از بند و فشار به سوى چيزى كه براى او سودمند است مىشتابد و از آن تمتع مىگيرد ، اما بت پرست چيزى را عبادت مىكند كه براى او سودى ندارد و نمىتواند از پرستنده خود پشتيبانى كند و با ساير اجسام نظير خود همسنگ است . پس خداى تعالى به وجود گرامى جدّت بر مردم منت نهاد و به تفضيل و اكرام خود خردها را از خواب بيخبرى بيدار كرد و پردهء نادانى را از برابر عقولشان برداشت . آنگاه پوشيده‌ها بر آنان آشكار شد و كورى ديدشان بر طرف گرديد و به همه چيز بينا شدند . آنگاه فهميدند كه پروردگار جهان از هر چيز و هر كس به آدمى نزديكتر است . پس پيمبر گرامى راه سعادت اين جهانى و آن جهانى را به بشر آموخت و در گنجينه‌هاى دانش را به روى او گشود ، و انسان توانست شگفتيهاى آفرينش را بنگرد و به رموز دل آگاه گردد و در اين لطايف كتابها بپردازد و به شيوه‌هاى پر ارزش زندگانى كه فراموش شده بود نور خرد بتاباند . اين نكته‌ها دليل روشن به حقانيّت و صحت رسالت و نبوّت حضرت ختمى مرتبت است ، صلى الله عليه و آله الطاهرين .