بخش 46 و اى محمّد اى فرزند ، كه اميد دارم خداى تعالى نثار شرف عنايتها و فيض تحفه كرامتهاى خود را به تو افزون فرمايد ، بدان كه خداى جل جلَّاله ترا به شرف تكليف معرفت خود و معرفت فرستاده خود كه درود خداى بر او باد ، و معرفت پيشوايان پاك - كه بر آنان درود باد - و به شناخت شريعتى كه بر بشر فرو فرستاده است و به اجراى وظايف عبادت خود سرفراز نموده است و آن ، بزرگترين نيكويى و نعمت است كه به تو عنايت فرموده است آنسان كه شكرگزارى همه شاكران از شكرانه آن فرو ماند و كوشش همه كوشندگان از عهدهء حقوق آن بر نيايد . اينك بينديش كه اگر به خاك ، كه آفرينش ما از آنست و خود آفريده اى از آفريدگان بارى تعالى است ، خطاب آيد كه بالاترين آرزوى تو چيست ؟ بسا كه آن اين باشد كه خداى تعالى آن را به آب و گياه و گلها زنده بدارد ، چه ، زندگى خاك همين است . امّا مقام فرزند آدمى كه از همين خاك آفريده شده است به آنجا رسيده كه خداى جل جلاله او را از پايه پست خاكى بالايى داده و به مرتبه اى چنان بلند رسانيده كه به معرفت خود راه نموده است و به اداى شكرانه نعمتهايى كه به او عنايت فرموده است دلالت مىكند ، و تشريف طاعت خود زيور اندام او مىسازد ، و به شرف مجالست و گفتگو و راز گويى با حضرت خود گرامى مىدارد و به دست قدرت خود آسمان و زمين و آنچه در آسمانست براى او آماده