بخش 29 اى فرزند شايد در اين حديث مراد از متكلم آن كس باشد كه خلاف رضاى خداى تعالى را از كلام و علم خود جويد ، يا آن كس كه در طلب علم و كلام از فرائض و واجبات الهى دور افتاده باشد و من خود كسانى از منتسبان به علم كلام را ديده‌ام كه اين علم در مسايل مهم اسلامى شك و شبهه در ضميرشان باقى گذاشته است . بخش 30 از جمله نكته هايى كه شاهد صحت روايتى است كه از اشتغال به علم كلام و شبهه هايى كه در آنست نهى نموده و زينهار داده اينست كه ( قطب الدين راوندى سعد بن هبة الله رحمه الله ) كه عالم به بسيارى از علمها بوده است رساله اى تصنيف كرده كه نزد من موجود است و در آن اختلافهاى موجود ميان شيخ مفيد و سيد مرتضى را كه حدود نود و پنج مسأله در علم اصول است گرد آورده است ، حال آنكه آن دو بزرگوار ، بخصوص شيخ مفيد از بزرگان روزگار خويش بوده است . در پايان رساله مزبور چنين آورده است كه « اگر همه مسائلى را كه در آن اختلاف كرده‌اند استيفا كنيم ، هر آينه كتاب به تفصيل گرايد » ، و اين امر ، خود دليل آنست كه علم كلام براى معرفت رب الارباب راهى دور است .