آن اشتغال ورزيده‌اند و از مطالبى كه در صدر اسلام نبوده و بعدا پيدا شده است چيزهايى آموخته‌اند كه زان پيش نمىدانسته‌اند و ما در حالات آنان ديده‌ايم و از آن آگاهى يافته‌ايم كه پس از كسب اطلاعات مزبور هيچ يك از تكاليف شرعى خود را باطل ندانسته‌اند و آن را نقض نكرده‌اند . پس اگر بعد از مطالعه و دريافت اين مطالب به حضرت بارى تعالى معرفت حاصل كرده باشند بر آنان واجب است كه به سبب جهل سابق و سهل انگارى در شناخت آفريده گار ، تكليف گذشته خود را قضا كنند . زيرا در آن برهه از زمان به حق تعالى معرفت نداشته‌اند پس بايد واجبات را دوباره بجاى آورند اما ، چنين چيزى را نه شنيده‌ايم ، نه ديده‌ايم . بخش 21 نكته اى كه به اين معنى دلالت دارد اينست كه پايه معرفت آلهى از كرم او جل جلاله ناشى مىگردد . ترا بايد كه در معرفت الهى و تكميل آن بكوشى و در تقويت آن مجاهدت كنى . از اين رو ارباب معرفت را مىبينى كه نمىدانند در چه هنگام و در كدام روز يا شب معرفت خداى جل جلاله بر دل آنان فرود آمده است ، نه تنها ساعت و روز و شب ، كه سال و ماه دريافت اين معرفت و الا را نيز نمىدانند . اينك بينديش كه اگر اين معرفت اكتسابى بود و محتاج نظر ، همانا عارفان به حق ، دست كم ، وقت تقريبى آن را مىدانستند زيرا به گواهى وجدان و عقل اگر كسى در صدد ديدار با شخص بسيار بزرگى بر آيد كه او را نمىشناخته است ، بيشك چون از راه كسب آگاهى و نظر و پرسش در مقام شناسايى آن شخص و الا بر آمده است ناچار