است بعد از او اين رشته ادامه داشته باشد ؛ بر خلاف نبوت كه چنان كه در فقره‌ى قبل به آن اقرار كرد ، به حضرت ختمى مرتبت صلىالله عليه وآله ختم شد و استمرار آن واجب نيست ؛ بلكه داير مدار وجود مصلحت و نياز جامعه است كه از خاتميت دين اسلام ، عدم وجود مصلحت و بى نيازى جامعه از دين جديد معلوم مىشود . بر خلاف امام ، خليفه و ولى امر كه هيچ گاه جهان و جامعه از آن بى نياز نيست و زمين خالى از آن نخواهد شد ؛ چنان كه از حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام روايت است : « اللّهُمَّ بَلي ! لاتَخلُو الارضُ مِنْ قائمِ لله بحجة ، إمّا ظاهراً مشهوراً و إمّا خائِفاً مغمورا » « 1 » و از آنچه بيان شد مى توان گفت در ابعاد و شخصيت رسول اكرم كه جامع مقام نبوت ، خلافت ، امامت و ولايت است ، بعد از خلافت و امامت ، او اشرف از نبوت و ولايت است . و مفهوم اين كلام افضليت ائمه‌ى معصومين عليهم‌السلام از پيغمبر اكرم صلىالله عليه وآله نيست ؛ زيرا اگر چه براى آن بزرگواران منصب امامت ، خلافت و ولايت ثابت است ، اما واجد منصب نبوت نبودند و حضرت رسول اكرم صلىالله عليه وآله واجد مقامات اربعه بودند . و علاوه بر اين ولايت و امامت بزرگوارى مانند اميرالمؤمنين عليه السلام ، كه افضل همه‌ى ائمّه‌ى معصومين عليهم‌السلام است در محدوده ولايت و امامت پيغمبر اكرم صلىالله عليه وآله قرار داشت و

--> ( 1 ) . نهج البلاغه ، حكمت 147 .