« لا يجوزُ تسميةُ الباري تَعالى إِلّا بِمَا سَمّى بِهِ نَفْسَهُ في كِتابِهِ أَوْ علَى لِسانِ نَبيهِ أَوْ سَمّاهُ حُجَجُهُ وَ خُلَفاءُ نَبيهِ ، و كَذلِكَ أَقُولُ فِي الصِّفاتِ وَ بِهذا تَطابَقَتِ الأَخبارُ عَنْ آلِ مُحَمّد عليهم‌السَّلامُ وَ هُوَ مَذْهَبُ جَماعَةِ الإِمامِيةِ و . . . » « 1 » ناميدن خداوند متعال جز به آن نام‌هايى كه خود را به آن در كتابش يا بر زبان پيغمبرش ناميده يا حجت‌ها و خلفاى پيغمبر او را به آن ناميده باشند ، جايز نيست و در صفات خدا هم همين را مى گويم كه خدا را جز به اوصافى كه خود را به آن توصيف فرموده توصيف نمى كنم و به اين حقيقت اخبار از آل محمد عليهم‌السلام ، توافق دارند و اين مذهب جماعت اماميه است و . . . . و محقق طوسى القدوسى قدس سره ، در كتاب فصول كه به فارسى نگاشته است مى فرمايد : « لطيفه : چون معلوم شد كه بارى سبحانه يك ذات پاك است و از هيچ جهت ، تعدد و تكثر را مجال تعرض كبرياى او نيست ، پس نامى كه بر ذات پاكش اطلاق كرده بى اعتبار غير ، لفظ « الله » است و ديگر نام‌هاى بزرگوار يا به حسب اعتبار ، اضافت يا به حسب تركّب ، اضافت و سلب هستند مثلًا حى ، عزيز ، واسع و رحيم . پس بنابراين قضيه ، هر لفظى كه لايق جلال و كمال او باشد بر وى اطلاق توان كرد ، و ادب نيست هر نامى كه اجازت از

--> ( 1 ) . اوائل المقالات ، ص 53 .