همكار و هم‌آواز آنها بيشتر مىشد ، موفقيت آنها در كار تبليغ و رساندن احكام و هدايت و ارشاد سريع‌تر مىگرديد . شايد علت آنكه در آيه شريفه از امر كنندگان به معروف و نهى كنندگان از منكر و دعوت كننده به سوى خير ، تعبير به امّت شده است : ( وَلْتَكُن مِّنكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ ) « 1 » اشاره به همين نكته باشد ؛ زيرا مراد از « امت » ، قومى هستند كه براى يك كار اجتماع داشته باشند و داراى يك هدف و يك منظور خاصى بوده ، بعض آنها به بعض ديگر اقتدا نمايند ، بر خلاف لفظ « قوم » كه اين معنى از آن استفاده نمىشود و شايد وجه تعبير به امّت در آيه كريمه : ( وَمِمَّنْ خَلَقْنَا أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَبِهِ يَعْدِلُونَ ) « 2 » هم همين باشد . پس تأثير امر به معروف و نهى از منكر ، غالباً محتاج به همكارى و تعاون است . اگر چنانچه آمرين به معروف را تنها گذارند ، موفقيت لازم به دست نخواهد آمد .

--> ( 1 ) . سوره‌ى آل عمران ، آيه‌ى 104 ( 2 ) . سوره‌ى اعراف ، آيه‌ى 181 .