فرمود اميرالمؤمنين عليه السلام كه : خداوند عامّه مردم را به گناهانى كه خواص و سران جامعه و زمامداران امور و مصادر كارها در پنهان و مخفيانه مرتكب مىشوند ، عذاب نمىكند اما اگر سران و بزرگان جامعه و خواص قومى ، پرده محرمات را پاره كردند و علناً مرتكب معاصى شوند و عامّه از آنها جلوگيرى ننمودند ( البته با تمكّن و قدرت ) هر دو گروه مستوجب عقاب خدا مىشوند . لزوم همكارى در امر به معروف و نهى از منكر امر به معروف و نهى از منكر يكى از تكاليف اجتماعى است كه در بعض موارد با همت و اقدام يك نفر انجام مىپذيرد و در بعض مواقع ، موقوف به قيام چند نفر ، بلكه محتاج به اقدام و همكارى يك جمعيت و امّت است . پس نمىتوان اقدام يك نفر را در همه موارد كافى شمرد و از ديگران تكليف را ساقط دانست ؛ زيرا اوّلا : همكارى و هم‌صدا شدن ديگران با آن كس كه امر به معروف و نهى از منكر مىكند ، باعث كمال تأثير و حصول مقصود است . اگر هزار نفر در يك موضوع موافق يكديگر اظهار نظر كنند از حيث اثر با نظرى كه يك نفر اظهار نمايد يكسان نيست . و ثانياً : بيانات اشخاص و طرز اداى مطالب و سليقه‌هايى كه در اين موارد اعمال مىشود در تأثير ، تفاوت دارد . بسيار اتفاق افتاده كه شخصى از مواعظ و نصايح طولانى يك نفر متنبّه نشده ، ولى با يك كلمه كه از ديگرى شنيده فوراً متنبّه و بيدار گرديده است . و ثالثاً : در مورد بعضى از منكرات كه ميان جامعه رايج مىشود يا بعضى از فرايض و واجباتى كه ترك آن متداول مىگردد و همچنين نسبت به