ويژگىهاى آمران به معروف و ناهيان از منكر بلى ، البته كسى كه امر به معروف و نهى از منكر مىكند بايد داراى صلاحيت اخلاقى و علمى باشد ، يعنى حال تحمل و بردبارى و صبر داشته باشد و به خوبى كارى كه به آن امر مىكند و زشتى آنچه از آن نهى مىنمايد عالم و دانا باشد ، ولى مقصود اين است كه اين وظيفه فقط در عهده‌ى طبقه و جمعيت خاصّى مانند علما و روحانيون نيست ، بلكه هر كسى با تحقّق شرايطى كه بعداً - ان شاءالله تعالى - ذكر خواهد شد مكلّف است در اصلاح جامعه و امر به معروف و نهى از منكر جديت و كوشش داشته باشد و منتظر اقدام ديگران نباشد ، زيرا به طورى كه از آيات شريف و احاديث و اخبار ، استفاده مىشود امر به معروف بر عهده عموم گذارده شده و هر مسلمانى با تحقّق شرايط ، در ترك آن مسئول است . و از اينجا معلوم مىگردد كه آن كسانى كه در امر به معروف و تكاليفى كه از اين قبيل است كوتاهى نموده و به انتظار نتيجه‌ى اقدام علما مىنشينند و خود را معاف مىشمارند ، و يا اشخاصى كه صرفاً به اهل علم اعتراض مىنمايند كه در امر به معروف و نهى از منكر و تبليغات و نشر آيات و احاديث و مبارزه با فقر معنوى و انحطاط اخلاقى و دعوت مردم به حقايق و سوق آنان به اخلاق فاضله اسلامى و هدايت جامعه كوتاهى دارند اشتباه مىكنند ؛ زيرا اولًا - چنانچه گفتيم - امر به معروف يكى از تكاليفى است كه هر مسلمانى از عالم و ناطق ، واعظ و نويسنده ، كاسب و كارمند ، كارگر و كشاورز ، غنى و فقير ، شاه و گدا بايد آن را انجام دهد و هيچ‌كس نبايد به انتظار ديگران باشد مگر آن‌كه بعضى از شرايطى كه بعداً ذكر مىشود