امر كننده به معروف بايد دانا به حلال و حرام باشد و از آنچه راجع به خود اوست فراغت يافته باشد نصيحت كننده مردم باشد . و با آنها مهربانى و مدارا نمايد ، با لطف و بيان خوش ، آنان را دعوت كند . آگاه به تفاوت اخلاق مردم باشد تا با هر كسى مطابق اخلاق و عادات او رفتار كند . دانا به مكر نفس و مكايد شيطان باشد و در آنچه كه از مردم به او مىرسد از اذيت و ابتلا ، صبر نمايد و در مقام مكافات و تلافى برنيايد و از آنها شكايت نكند و آمرانه و حاكمانه امر به معروف ننمايد و از براى خود ، با كسى درشتى و خشونت نكند ، بلكه با نيت پاك براى خدا امر به معروف كند و از او يارى بخواهد و اگر نافرمانى او را نمودند و جفا بر او روا داشتند ، صبر نمايد و اگر از او پذيرفتند از آنها تشكّر كند كار خود را به خدا واگذار كند و عيب خود را ببيند . « 1 » يكى از آدابى كه رعايت آن بسيار لازم است اين است كه جز در مورد ضرورت عيب كسى را در پيش ديگران نگويد و تا ممكن است عيوب مردم را بپوشاند و آنها را در خلوت به عيبشان آگاه سازد . يكى ديگر از آداب مهمّه اين است كه : امر كننده به معروف ، تارك آن و نهى كننده از منكر ، عامل به آن نباشد تا سخن او در دل‌ها اثر كند . در نهج البلاغه از حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام روايت شده است كه فرمود : « من نصب نفسه للنّاس اماماً فعليه ان يبدأ بتعليم نفسه قبل تعليم غيره و لكن تأديبه بسيرته قبل تأديبه

--> ( 1 ) . بحارالانوار ، ج 97 ، ص 83 ، روايت 52 ( باب وجوب الأمر بالمعروف والنهى عن المنكر ) .