هيچ وسيله ديگر نمىتواند در اين نتيجه ، جاى ايمان قرار بگيرد . قدرت ايمان در خاموش كردن آتش شهوت و غضب و جلوگيرى از مفاسد و جرايم و جنايات ، بيش از تمام وسايلى است كه بشر براى اين منظور به آنها متوسّل شده است . اگر ايمان به خدا نباشد ، بيشتر مردم به شرّ و فساد مايل شده و از رعايت آداب و حدود ، سرباز مىزنند . روح ايمان در باطن هر مخلوقى هست و هر آفريده در ذات خود تسليم خدا و متوجه به درگاه اوست . انسان هم فطرتاً داراى اين توجه است و مىفهمد كه خودش ، خودش را نيافريده و به اين عالم نياورده و به جز فقر و احتياج ذاتى ، داراى چيزى نيست ، نه تنها خودش اين طور است ، پدر و مادر و اجداد و خويشانش و همه افراد بشر از شاه و گدا و بالاخره تمام مخلوقات از كرات عظيم ، خورشيد و ستارگان ، تا ذرات كوچك به همين حالند . نه خودشان از خود ، هستى و وجودى دارند و نه مىتوانند به ديگرى وجود و هستى بدهند . آفريننده و خالق و نگهدارنده همه خداست كه وجود همه موجودات از اوست و همه را او آفريده و مالك و صاحب اختيار همه است ، دانا و تواناست ؛ زيرا به مخلوقات ، دانايى و توانايى داده و جامع جميع صفات كماليه است و از هر عيب و نقص مبرّا است . پس آدمى بالفطره با مبدأ آفرينش و عالم غيب آشنا و مربوط است ، ولى بايد اين آشنايى را كامل كرد و اين التفات و شعور را تقويت نمود . بايد به بشر فهماند كه خدا همواره حاضر و ناظر اعمال و رفتار اوست و هيچ عمل خير و شرّى از دايره علم و دانايى او پنهان نيست . و همان خداست كه بهترين راه و روش زندگى را به انسان ياد داده و به هر كار نيكى هدايت فرموده