زندگى انسان مورد حاجت است و صرفش در راه حج سبب بيچارگى و مشقّت شود ، فروشش واجب نيست . بلى اگر آنها بيشتر از حاجتش باشد واجب است ، مازاد را براى هزينه حج بفروشد ، بلكه كسى كه داراى منزلى است كه مثلًا دويست هزار تومان مىارزد و مىتواند آن را فروخته و منزل ديگرى به قيمت كمتر خريدارى نموده و بدون مشقّت در آن زندگى كند ، و تفاوت دو قيمت وافى به هزينهء حج و هزينهء زندگى زن و بچهء وى باشد ، لازم است اين عمل را انجام داده و به حج برود . مسأله 23 - هرگاه انسان مالى داشته باشد كه به جهت احتياج به آن فروشش براى حج واجب نبوده ، بعداً از آن مستغنى شده و ديگر حاجتى به آن ندارد ، واجب است آن را فروخته و حج نمايد . مثلًا خانمى كه داراى زينت و زيورى بوده كه محلّ حاجتش بوده ، فعلًا به علت بزرگى و پيرى يا به علت ديگرى مورد حاجتش نيست ، واجب است آن را فروخته و قيمتش را در راه حج صرف نمايد . مسأله 24 - هرگاه انسان منزل ملكى داشته ، و منزل ديگرى نيز باشد كه مىتواند بدون ناراحتى و مشقّت در