تلاوت آيه شريفه مذكور از جمله امورى است كه به خودى خود آشكار مىباشد ، چه مقصود حضرت عليه السلام اين بوده كه مشخص نمايد سخن گفتن سر بريده شده بر بالاى نيزه ، يك نشانه الهى است و دليلى براى شگفتى از آن وجود ندارد ؛ زيرا از طريق قرآن ثابت شده است كه اصحاب كهف هم ده‌ها سال پس از مرگشان سخن گفتند ، بنابراين همان گونه كه اين نشانه الهى ، مظلوميت و كرامت اصحاب كهف را نشان مىدهد ، درباره سيدالشهدا عليه السلام نيز همين مطلب صدق مىكند . سر به كجاوه زدن حضرت زينب عليها السلام س 38 : آيا اين روايت كه بيان مىدارد حضرت زينب عليها السلام سر مبارك خود را به چوب كجاوه زدند و خون از زير نقاب حضرت جارى شد ، روايت درستى مىباشد ؟ بله . اين روايت بدون شك معتبر مىباشد . مجروح ساختن سرها توسط قبيله بنىاسد س 39 : گفته مىشود كه گروهى از قبيله بنىاسد سرهاى خود را جهت همدردى با امام حسين عليه السلام مجروح ساختند ، شعار : « اى كاش همراه تو بوديم آقاى من و سود بزرگ نصيبمان مىشد » را سر دادند و يكى از معصومين عليه السلام نيز اين عمل آنان را تأييد فرمودند ، آيا روايتى در دست مىباشد كه اين مطلب در آن آمده باشد ؟