براى القاء نفس بر تهلكه منهيه نمىباشد ؟ و همچنين عزم رفتن حضرت على عليه السلام به مسجد با علم به شهادت چگونه بايد « 1 » عنوان شود ؟ قيام حضرت سيدالشهداء عليه السلام با علم به شهادت ، امرى لازم بود چون در حالى كه دين در حال فروپاشى بود سبب بقاى دين شد . به عبارت ديگر حسين بن على عليهم السلام خود را فداى دين كرد . كارى كه نظير آن را انبياء و ائمه عليهم السلام - البته با مرتبه نازله - موظف به انجام‌اش بودند . اگر اين شرايط براى خود حضرت امير عليه السلام هم بود ، چنين مىكرد . و امّا به مسجد رفتن حضرت امير عليه السلام ، بدين جهت بود كه او موظف بود در عمل ، به طريق عادى و نه از راه علم غيب عمل كند . كه بيان آن شرح ديگر دارد . پند و اندرز امام حسين عليه السلام به دشمنان س 3 : با وجود آنكه فرعون قصد جان موسى عليه السلام را نموده بود خداوند متعال به او دستور داد تا فرعون را بيم دهد و فرمود : « اذْهبا إلى فرْعَوْنَ إنَّه طَغى فَقُولَا لَهُ قَوْلًا لَّيِّنا » « 2 » ، هم‌چنين با وجودى كه بزرگان قريش مىخواستند رسول اكرم صلى الله عليه و آله و سلم را به قتل برسانند خداوند متعال پيامبر

--> ( 1 ) . افعال معصومين عليهم السلام همانند قرآن محكم و متشابه دارد . بعضى امور كه براى ما قابل حل نيست ، از قبيل اقدام به رفتن مسجد با علم به شهادت ، ممكن است از متشابهات باشد و در صورت پى نبردن از راه محكمات ، بايد علم آن را به خودشان واگذار كرد . ( 2 ) . « به سوى فرعون برويد كه او به سركشى برخاسته است ، پس با او به نرمىسخن‌بگوييد » ؛ طه / 43 و 44 .