دلالت آن ، چيزى براى ترديد به نظر نمىرسد . 3 . شايد نكته اين‌كه حديث از صدّيقه طاهره ( عليها السلام ) آغاز مىگردد ، آن باشد كه وجود ارجمند او ، محور و مدار و رشته گردآورنده ميان نور رسالت و امامت آسمانى است ؛ زيرا از روايات بيانگر « عالم انوار » چنين دريافت مىگردد كه دو نور پرشرافت رسالت و امامت ، از آغاز آفرينش ، يك نور بود و در وجود پاكان روزگاران از نسلى به نسل ديگر انتقال يافت تا به وجود پرشرافت جناب عبدالمطلّبرسيد ، و در آنجا بود كه خدا آن فروغ مبارك را به دو بخش تقسيم نمود . بخشى از آن فروغ كه نور رسالت و نبوّت بود در وجود جناب عبدالله قرار گرفت و بخش ديگر كه نور امامت آسمانى بود در وجود ارجمند ابوطالب ، و اين دو فروغ تابناك از هم جدا بود تا بار ديگر در وجود نورانى صدّيقه طاهره فاطمه زهرا ( عليها السلام ) به‌هم پيوست و وجود ارجمند حضرت فاطمه ( عليها السلام ) قرارگاه و ديدارگاه آن دو نور شد و آن حضرت به ديدارگاه دو نور رسالت و امامت و نقطه پيوند و گردآمدن دو درياى بىكران فضيلت و جلوگاه دو مقام والاى نبوت و ولايت آسمانى عنوان يافت ؛ و به‌همين جهت هم ، حديث شريف كسا به نام بلند و پرشكوه او آغاز مىشود و نام ارجمند ايشان پيش از آمدن نام هر يك از آن انوار الهى به صورت جداگانه آورده مىشود ، تا آن دو نور رسالت و امامت محور باشند و دو نور وجود امام حسن و حسين ( عليهما السلام ) بر گرد آن بگردند .