آمدن به خدا محتاج هستند در كمالات وجودى و صفات جمال نيز به او محتاجند ، چرا كه همهء مخلوقات نيازمند خالق و آفريدگار هستند . بديهى است خدايى كه خود خالى از صفات كمال باشد ممكن نيست كه همهء اين كمالات را به مخلوقات عطا كرده باشد ؛ مثلًا تا آب تر نباشد نمىتواند اشياء را خيس نمايد ، و يا روغن اگر چرب نباشد نمىتواند چيزهاى ديگر را چرب نمايد . ذات نايافته از هستى بخش * چون تواند كه بود هستى بخش « 1 » 2 - اگر ذات خداوند كمالى را نداشته باشد موجودى محدود و محتاج خواهد شد كه براى رفع احتياجش نيازمند به ديگرى خواهد بود و در اين صورت صلاحيت خدا بودن را ندارد . براى روشن شدن مطلب خوب است نياز و احتياج كه يكى از صفات سلبى خداوند مىباشد توضيح داده شود : در سورهء توحيد ( اخلاص ) مىخوانيم : « اللَّهُ الصَّمَد » يعنى : خداوند غنى و بىنياز است . موجودى كه مىخواهد نياز ديگران را بر طرف نمايد بايد خود محتاج ديگران نباشد و اگر محتاج چيز ديگرى باشد صلاحيت خداوندى را ندارد . اگر خداوند غنى از هر كس و هر چيزى شد ديگر نمىتواند جسم باشد و اجزاء داشته باشد تا انسان بتواند او را مشاهده نمايد ؛ به خاطر اين كه هر جسمى احتياج به مكان دارد و اين كه خداوند بخواهد داراى مكان باشد معنايش اين است كه بدون مكان نمىتواند وجود داشته باشد ! به علاوه هر جسمى مركّب از اجزاء است و براى

--> ( 1 ) - جامى ، هفت اورنگ ، سبحة الابرار ، عقد چهارم ، شماره 23