فصل دوم : اصول دين و تقويت باورهاى دينى همانطور كه در مبحث « سخنى با خوانندگان » گفتيم ، بالاترين مرحله‌اى كه در انسان وجود دارد مرحلهء تفكر و انديشهء اوست . آدمى موجودى است داراى فكر و خرد كه با خود مىانديشد : من كه هستم ؟ چرا به دنيا آمده‌ام ؟ آفرينندهء اين جهان كيست ؟ جهان به كدام سو مىرود ؟ عاقبت امر من چه مىشود ؟ آيا انسان بيهوده آفريده شده است ؟ آيا من در اين جهان وظيفه و تكليفى دارم ؟ نه شكوفه‌اى ، نه برگى ، نه ثمر ، نه سايه دارم * همه حيرتم كه دهقان ز چه روى كِشت ما را اين موجود خردمند تا آن هنگام كه پاسخ قانع‌كننده‌اى براى سؤالاتش پيدا نكند متحير و سرگردان خواهد بود . هر مسلك و مذهبى خواه ناخواه داراى نوعى نگرش و بينش دربارهء هستى است كه تعيين كنندهء نوع برداشت و تكيه‌گاه فكرى آن مكتب به شمار مىرود و بر اساس آن به پاسخ‌گويى به پرسش‌هاى پيرامون خود مىپردازد ؛ در اصطلاح به اين نوع نگرش و برداشت ، « جهان بينى » مىگويند . در هر مذهب و آيينى مطالبى