و ثواب و عقاب براى توست ( و به وسيله تو ثواب و عقاب مىدهم ) « 1 » . اما با اين همه فضل وكمالى كه عقل دارد ، باز توان درك برخى چيزها را ندارد ، لذا خداوند متعال شريعت را با زعامت پيامبران به كمك بشر فرستاد تا بتواند به صورت صحيح سره را از ناسره تشخيص بدهد و او را در تاريكى شب ، بيم موج و گرداب حائل راهنمايى كند . از ديدگاه علامه طباطبايى هدايت دو نوع است : « يكى ارائه طريق و ديگرى رساندن به مطلوب ؛ در ارائه طريق راه را نشان مىدهند و براى همه مشخص مىشود راه كدام است ، اما اگر در ضمن ارائه طريق دست طرف را نيز گرفتند و به مقصد رساند ، اين همان ايصال به مطلوب است . البته برخى گفته‌اند اگر ( هدايت ) متعدى به دو مفعول بلاواسطه بود به معناى ايصال الى المطلوب است مانند : وَقَالَ الَّذِي آمَنَ يا قَوْمِ اتَّبِعُونِ أَهْدِكُمْ سَبِيلَ الرَّشَادِ « 2 » ؛ مومن آل فرعون گفت : اى قوم از من تبعيت كنيد تا شما را به راه رشد و تعالى هدايت كنم » . اما اگر فعل هدايت با ( الى ) متعدى باشد به معنى ارائه طريق است وَهَدَاهُ إِلَى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيمٍ « 3 » ؛ و خداوند حضرت ابراهيم را به راه راست هدايت فرمود و راه را براى او باز كرد . « 4 »

--> ( 1 ) . كلينى ، كافى ، ج 1 ، ص 10 . ( 2 ) . سوره غافر ، آيه 38 . ( 3 ) . سوره نحل ، آيه 121 . ( 4 ) . طباطبايى ، الميزان ، ج 1 ، ص 34 .