جنبه هدايتى اين آيات از يك لحاظ مىتوان مردم دنيا را به دو دسته متفاوت تقسيم كرد ؛ گروهى خوشبين و گروهى بدبين . آدم بدبين با عينك دودى به جهان نگاه مىكند و همه چيز را تيره و تاريك مىبيند و براى همه اتفاقاتى كه رخ مىدهد ، چه خوب يا بد ، وجه و محملى مىتراشد و به قول شاعر : يعيبُ زَماننا والعيبُ فينا * و ما لِزمانِنا عِيب سِوانا بر زمان عيب مىگذاريم حال آنكه عيب در خود ماست و زمانه هيچ عيبى غير از ما ندارد . از ديدگاه اين گروه اصل بر بدى و زشت خويى مردم است و بايد به همه حتى به هر كارى سوءظن داشت . در مقابل گروهى هستند وارسته و پاك‌انديش كه تمام كارها و اتفاقاتى كه در زندگى آنها رخ مىدهد را حمل بر خير و نيكى مىكنند و هر اتفاقى ولو بزرگترين مصيبت‌ها را به فال نيك مىگيرند . در قضيه كربلا هنگامى كه اهل بيت امام حسين ( ع ) را به دار الاماره مىبرند ، يزيد خطاب به حضرت زينب عليها سلام مىگويد : چگونه ديدى آنچه را خداوند با برادر و اهل بيت تو انجام داد ؟ آن حضرت فرمودند : ( ما رايتُ الا جميلًا ) « 1 » به جزء خوبى چيزى نديدم . از ديدگاه اين گروه همه چيز نيكوست و اگر به چيزى كه در ظاهر بد باشد برخوردند براى آن محمل خوبى پيدا مىكنند . نقل مىكنند حضرت عيسى و حواريون از محلى عبور مىكردند كه به

--> ( 1 ) . سيد بن طاووس ، لهوف ، ص 190 .