و در معرض نمايش گذاشته شده بود ، اين آيه نيز نازل شد كه : وَقِيلَ يَا أَرْضُ ابْلَعِي مَاءكِ وَيَا سَمَاء أَقْلِعِي وَغِيضَ الْمَاء وَقُضِيَ الأَمْرُ وَاسْتَوَتْ عَلَى الْجُودِيِّ وَقِيلَ بُعْداً لِّلْقَوْمِ الظَّالِمِينَ ؛ « 1 » و گفته شد كه اى زمين آبت را فرو بر ، و اى آسمان [ بارانت را ] فروبند ، و آب را فروكش كرد و كار به سرانجام رسيد و [ كشتى ] بر [ كوه ] جودى قرار گرفت ؛ و گفته شد كه لعنت بر ستم پيشگان [ مشرك ] . وقتى شاعران برجسته اين آيه را شنيدند ، از شعرهاى خود خجالت كشيدند و مأيوس شدند از اين كه بتوانند همانند آن را بياورند . « 2 » در ايام جوانى ، ما در مجله « مكتب اسلام » فعاليت ميكرديم . دوستان توافق كردند كه مقالاتى در باب قرآن بنويسند . من گفتم مقاله قرآنى سخت است ؛ من چه بنويسم ؟ چند روز گذشت و چيزى به ذهنم نرسيد . زمان انتشار مكتب اسلام نزديك شده بود . به من گفتند مقالهات را بياور . گفتم من هنوز موضوع خاصى به ذهنم نرسيده است . من مقاله اخلاقى يا فقهى يا رجالى ميتوانم بنويسم ، اما درباره قرآن سخت است ؛ نميدانم چه بنويسم ، گفتند بالاخره قبول كردهاى درباره قرآن بنويسى و بايد بنويسى . يك روز جمعه با خودم گفتم خدايا خودت كمك كن . گفتم قرآن را باز ميكنم و هر چه آمد همان را مينويسم . قرآن را باز كردم اين آيه آمد :

--> ( 1 ) . سوره هود ، آيه 44 . ( 2 ) . طبرسى ، مجمع البيان ، ج 5 ، ص 145 .