حال برخى از فقيهان به اين امر توجه نموده و كم و بيش به تفسير قرآن پرداخته‌اند ؛ زبدة الاحكام ، البيان ، من وحى القرآن و . . . نمونه‌اى هر چند كم از اين تلاش‌ها مىباشند . حضرت آية الله العظمى موسوى اردبيلى نيز به دليل علاقه وافرى كه از جوانى به مباحث قرآنى داشته‌اند ، مقالاتى را در اين زمينه نگاشته و اين توفيق را داشته‌اند كه در ايام تعطيلات حوزه ، و در شبهاى ماه مبارك رمضان ، در جمع فرهيختگان و فضلاى حوزه مباحث ارزشمندى از قرآن را مطرح نمايند . خود ايشان در مورد علت آغاز بحثهاى قرآنى - در دومين هجرت به قم - چنين ميگويند : « صبح در دانشگاه ] مفيد [ قدم مى زدم سكته دوم عارض شد . وقتى كه حالم بد شد به جورى كه فكر مى كردم بايد رفتنى باشم يك شب در خواب بنده خدايى به من گفت : آقاى طباطبايى به من گفتهاند به شما بگويم : شما يك تفسير بنويسيد . من گفتم : آقاى طباطبايى فرمودهاند ؛ ايشان استاد ما هستند . باز در خواب ديدم يك جلسهاى است طلبه ها نشستهاند من به اينها ميگويم آقاى طباطبايى به من سفارش كردهاند يك تفسير بنويسم ؛ چه بنويسم ؟ ايشان تفسير نوشتهاند ، من كه بهتر از ايشان نمى توانم بنويسم ؛ ايشان بسيار زحمت كشيدهاند . در خواب اين گونه فكر ميكردم كه منظور آقاى طباطبايى يك دوره تفسير نيست بلكه تفسير برخى از مشكلات است كه تاكنون حل نشده است . ( گويا منظور ايشان حل مشكلات قرآن است )