او اطّلاع مىدهند ، راضى باشد ، كافى است . مسألهء 149 ) وصىّ ، ولىّ و ورّاث كسى كه فوت كرده و حجّ بر او واجب بوده مىتوانند براى او نايب بگيرند . همچنين كسى كه به ميّت بدهكار است و مىداند كه ورّاث ميّت در نايب گرفتن براى او كوتاهى مىكنند مىتواند با اجازهء حاكم شرع براى ميّت نايب بگيرد . مسألهء 150 ) در حجّ نيابتى كه ورّاث براى ميّت مىگيرند ، حجّ ميقاتى « 1 » كافى است و هزينهء آن از اصل مال و پيش از تقسيم آن ميان ورّاث برداشته مىشود . مسألهء 151 ) اگر نايبى كه به قيمت معمولى و متعارف حجّ را انجام بدهد پيدا نشود ، و چاره‌اى جز پرداخت بيش از مقدار متعارف نباشد ، بايد بپردازند تا حجّ به تأخير نيفتد . حتّى در فرضى كه نايب گرفتن براى حجّ ميقاتى كفايت مىكند اگر حجّ ميقاتى ممكن نيست ، بايد حجّ بلدى بگيرند تا حجّ ميّت به تأخير نيفتد . مسألهء 152 ) با عمل نايب ، حجّ از منوب عنه معذور ساقط مىشود ؛ ولى اگر عذر معذور بر طرف شود چه رفع عذر قبل از احرام نايب باشد و چه بعد از آن و چه قبل از اتمام حجِّ نايب باشد و چه

--> ( 1 ) - حجّ ميقاتى يعنى حجّى كه در آن كسى را اجير كنند تا از يكى از مواقيت يعنىمكانى كه در آنجا محرم مىشوند حجّ بجا آورد ؛ بنابراين هزينهء رفتن نايب از محلّ زندگيش به ميقات ، جزء اجرت نيست