از حجّت‌الاسلام مىكند ، ولى اگر حجّ نيابتى بجا آورد باطل است . مسألهء 72 ) اگر كسى كه در واقع مستطيع نيست ولى خود را مستطيع مىداند ، به نيّت حجّت‌الاسلام ، عمره و حجّ تمتّع بجا بياورد و پس از پايان اعمال متوجّه شود كه مستطيع نبوده ، حجّش صحيح و استحبابى است ، ولى كفايت از حجّت‌الاسلام نمىكند ؛ بنابراين هرگاه مستطيع شد بايد حجّت‌الاسلام را بجا بياورد . مسألهء 73 ) اگر كسى با اعتقاد به اين كه مستطيع نيست قصد حجّ استحبابى كند و بعد معلوم شود كه مستطيع بوده اظهر اين است كه حجّ او كفايت از حجّت‌الاسلام مىكند . مسألهء 74 ) اگر كسى نذر كند كه روز عرفه در كربلاى مُعَلّى يا يكى ديگر از مشاهد مشرّفه باشد ، نذرش در صورتى صحيح است كه در زمان خواندن صيغهء نذر ، مستطيع نباشد و در همان سال نيز مستطيع نشود و گرنه نذرش باطل است . بنابراين هرگاه با وجود چنين نذرى بعداً مستطيع شود بايد حجّ بجا بياورد و عمل به نذر ، لازم نيست ؛ پس در صورت مستطيع شدن حتّى اگر معصيت كند و به حجّ نرود ، عمل نكردن به نذر ، كفّاره ندارد . مسألهء 75 ) طلّاب علوم دينى كه با شهريّه ، امرار معاش مىكنند هرگاه هزينهء انجام حجّ را داشته باشند و انجام حجّ آسيبى به وضع زندگى آنان وارد نكند ، واجب است حجّ بجا آورند هرچند پس از