مىدهند ، حتى اگر تا سه روز ادامه پيدا كند . « مسألهء 465 » اگر مضطربه ، مبتدئه و يا ناسيه ، بيشتر از ده روز خون ببيند ، خونى را كه داراى صفات حيض است ، حيض و خونى را كه داراى صفات استحاضه است ، استحاضه قرار مىدهد ، به شرط آن كه اوّلًا : خون داراى صفات حيض كمتر از سه روز و بيشتر از ده روز نباشد و ثانياً : خون ديگرى با آن تعارض نكند ، يعنى قبل از گذشتن ده روز از پايان خونى كه داراى صفات حيض است ، خون ديگرى نبيند كه داراى صفات حيض بوده و مجموع آن و خون اول كه داراى صفات حيض است و روزهايى كه در بين آنها واقع شده ، بيشتر از ده روز باشد ، مثل آن كه پنج روز خون سرخ يا تيره و چهار روز خون زرد و دوباره هفت روز خون سرخ يا تيره ببيند . « مسألهء 466 » اگر مضطربه ، مبتدئه و يا ناسيه ، بيشتر از ده روز خون ببيند و تمام آن فاقد صفات حيض باشد و يا خونى كه داراى صفات حيض است كمتر از سه روز باشد ، تمام آن استحاضه است . « مسألهء 467 » اگر مضطربه و يا مبتدئه ، بيشتر از ده روز خون ببيند و تمام آن داراى صفات حيض باشد و يا قسمتى از آن داراى صفات حيض باشد ، ولى خونى كه داراى صفات حيض است بيشتر از ده روز باشد و يا خون ديگرى با آن تعارض كند ، بايد در عدد روزهاى حيض به عادت خويشان خود مراجعه كند ، پس اگر عادت آنان كمتر از هفت روز باشد ، از ابتداى ديدن خون به اندازهء عادت آنان را حيض قرار مىدهد و اگر عادت آنان بيشتر از هفت روز باشد ، از ابتداى ديدن خون به اندازهء هفت روز را حيض قرار مىدهد و در هر دو صورت ، در اختلاف روزهاى عادت خويشان و هفت روز ، بين تروك حائض و اعمال مستحاضه جمع مىكند و اگر خويشاوندى نداشت يا شمارهء روزهاى عادت آنان يك اندازه نبود ، بنابر احتياط واجب بايد از ابتداى ديدن خون تا هفت روز را حيض و بقيّه را استحاضه قرار دهد . « مسألهء 468 » اگر ناسيه بيشتر از ده روز خون ببيند و تمام آن داراى صفات حيض باشد و يا خونى كه داراى صفات حيض است بيشتر از ده روز باشد و يا خون ديگرى با