كند . « مسألهء 327 » اگر شك كند كه وضوى او باطل شده يا نه ، بنا را بر اين مىگذارد كه وضوى او باقى است ، ولى اگر بعد از ادرار استبراء نكرده و وضو گرفته باشد و بعد از وضو ، رطوبتى از او بيرون آيد كه نداند ادرار است يا رطوبت پاك ، وضوى او باطل است . « مسألهء 328 » كسى كه شك دارد وضو گرفته يا نه ، بايد وضو بگيرد . « مسألهء 329 » كسى كه مىداند وضو گرفته و حَدَثى ( يعنى چيزى كه باعث باطل شدن وضو است ) هم از او سر زده - مثلًا ادرار كرده - اگر نداند كدام جلوتر بوده ، چه زمان يكى را بداند و چه نداند ، چنانچه هنوز نماز نخوانده است ، بايد وضو بگيرد و اگر در بين نماز است ، بايد نماز را قطع كند و وضو بگيرد و اگر نماز را خوانده است ، بايد وضو بگيرد و نمازى را كه خوانده دوباره بخواند . « مسألهء 330 » اگر بعد از نماز شك كند كه وضو گرفته يا نه ، نماز او صحيح است ولى بايد براى نمازهاى بعدى وضو بگيرد . « مسألهء 331 » اگر در بين نماز شك كند و نداند كه وضو گرفته يا نه ، نماز او باطل است و بايد وضو بگيرد و نماز را از سر بگيرد ، اگر چه احتياط مستحب آن است كه آن نماز را با همان حالت به پايان رسانده و سپس وضو گرفته و آن را اعاده كند . « مسألهء 332 » اگر بعد از نماز بداند كه وضوى او باطل شده است ولى شك كند كه قبل از نماز وضوى او باطل شده يا بعد از نماز ، نمازى كه خوانده صحيح است . حكم كسى كه بدون اختيار وضوى خود را باطل مىكند « مسألهء 333 » اگر انسان مرضى داشته باشد كه ادرار او قطره قطره بريزد يا نتواند از بيرون آمدن مدفوع خوددارى كند ، چنانچه يقين داشته باشد كه از اوّل وقت نماز تا آخر آن به مقدار وضو گرفتن و نماز خواندن مهلت پيدا مىكند ، بايد نماز را در وقتى كه مهلت پيدا مىكند بخواند و اگر مهلت او به مقدار اعمال واجب نماز باشد ، بايد در وقتى كه مهلت دارد فقط اعمال واجب نماز را بجا آورد و اعمال مستحب آن مانند اذان ، اقامه ،