بايد پيش از وضو وارسى كند كه اگر مانعى هست بر طرف نمايد . « مسألهء 264 » اگر پوست صورت از بين مو پيدا باشد ، بايد آب را به پوست برساند و اگر پيدا نباشد ، شستن ظاهر مو كافى است و رساندن آب به زير آن لازم نيست . « مسألهء 265 » اگر شك كند كه پوست صورت از بين موها پيدا است يا نه ، بايد آب را به پوست صورت برساند و بنابر احتياط واجب مو را هم بشويد . « مسألهء 266 » شستن داخل بينى و مقدارى از لب و چشم كه در وقت بستن ديده نمىشوند واجب نيست ، ولى براى آن كه يقين كند از جاهايى كه بايد شسته شود چيزى باقى نمانده ، واجب است مقدارى از آنها را نيز بشويد و كسى كه نمىدانسته بايد اين مقدار را بشويد ، اگر نداند در وضوهايى كه گرفته اين مقدار را شسته يا نه ، چنانچه وقت نماز گذشته باشد ، نمازهايى كه خوانده صحيح است ، امّا اگر وقت باقى باشد ، بايد وضو بگيرد و نماز را اعاده كند و نمازهاى بعدى را نيز نمىتواند با اين وضو بخواند و بايد دوباره وضو بگيرد . « مسألهء 267 » براى شستن صورت بايد آب را از بالا به سمت پايين بر روى آن جارى كرد و احتياط واجب آن است كه شستن صورت را از پيشانى شروع و در چانه تمام نمايد . براى شستن دست‌ها نيز بايد آنها را از آرنج به سمت سر انگشتان بشويد و اگر صورت يا دست‌ها را از پايين به بالا بشويد ، وضو باطل است . « مسألهء 268 » اگر دست را تر كند و به صورت و دستها بكشد ، چنانچه رطوبت دست به قدرى باشد كه به واسطهء كشيدن دست ، آب كمى بر آنها جارى شود و عرفاً بگويند كه دست يا صورت را شسته است ، كافى است . « مسألهء 269 » بعد از شستن صورت بايد دست راست و بعد از آن دست چپ را از آرنج تا سر انگشتان بشويد . « مسألهء 270 » براى آن كه يقين كند آرنج را كاملًا شسته ، بايد مقدارى بالاتر از آرنج را نيز بشويد . « مسألهء 271 » كسى كه پيش از شستن صورت دستهاى خود را از مچ تا سر انگشتان