[ حكم سبّ النبيّ والأئمّة وفاطمة الزهراء عليهم السلام ] [ الأوّل : من سبّ النبي صلى الله عليه و آله - والعياذ باللَّه - وجب على سامعه قتله ما لم يخف على نفسه أو عرضه أو نفس مؤمن أو عرضه ، ومعه لا يجوز ، ولو خاف على ماله المعتدّبه أو مال أخيه كذلك جاز ترك قتله ، ولا يتوقّف ذلك على إذن من الإمام عليه السلام أو نائبه ، و كذا الحال لو سبّ بعض الأئمّة عليهم السلام ، وفي إلحاق الصدّيقة الطاهرة عليها السلام بهم وجه ، بل لو رجع إلى سبّ النبي صلى الله عليه و آله يقتل بلا إشكال . ] حكم سبّ نبىّ ، ائمّه و فاطمه زهرا عليهم السلام در اين مسأله به مناسبت بحث قذف ، فروعى را مطرح كرده‌اند . چرا كه قذف از مصاديق سبّ و شتم است . فرع اوّل : اگر كسى نبىّ اكرم صلى الله عليه و آله را سبّ كند ، بر شنونده واجب است دشنام‌دهنده را به قتل برساند ؛ و نياز به مراجعه‌ى به امام عليه السلام و حاكم شرع ندارد . اين يك حكم تكليفى است و شنونده بايد آن را اجرا كند ؛ به شرط اين كه خوفى در كار نباشد . موارد خوف دو نوع است و هركدام حكم خاصّى دارد : 1 - بر جان خود يا جان ديگرى ، و يا بر آبروى خود يا آبروى مسلمان ديگر ترس دارد . در اين صورت ، نه‌تنها كشتن دشنام‌دهنده واجب نيست ، بلكه جايز نبوده و ترك آن واجب است . 2 - بر مال خطير و داراى اهميّتى بيم دارد ؛ يعنى مىترسد با قتل دشنام‌دهنده ، ضرر عظيمى به مالش يا مال برادر مسلمانش وارد آيد . در اين صورت ، كشتن دشنام‌دهنده واجب نيست ؛ بلكه جايز است ؛ يعنى مىتواند متحمّل ضرر شده و او را به قتل برساند ؛ يا آن كه متعرّض او نگردد و مالش را حفظ كند . تمام اين مباحث درباره‌ى سبّ يكى از ائمّه عليهم السلام نيز مىآيد . امّا آيا سبّ صدّيقه‌ى طاهره عليها السلام نيز به پيامبر و امامان عليهم السلام ملحق است ؟ وجهى براى الحاق هست . اگر سبّ آن حضرت به سبّ نبى صلى الله عليه و آله بازگشت كند ، بدون اشكال دشنام‌دهنده كشته مىشود .