3 - شيخ طوسى رحمه الله در تمام كتاب‌هايش - نهايه ، تهذيب و استبصار - « 1 » گفته است : حدّ محصن ، رجم ، و حدّ غير محصن ، صد تازيانه است ؛ و بنا بر ظاهر فرقى بين فاعل و مفعول نگذاشته است ؛ زيرا ، حدّ لواط غير ايقابى را به زنا تشبيه كرده و فرموده است : همان‌طور كه در باب زنا در صورت احصان رجم مىشوند ، در باب لواط نيز بر فرض احصان - هر چند ما بين فخذين و مادون دبر باشد - رجم اجرا مىشود . دليل قول مشهور وعنه ، عن أحمد ، عن ابن محبوب ، عن هشام بن سالم ، عن أبي بصير ، عن أبي عبداللَّه عليه السلام ، قال : سمعته يقول : إنّ في كتاب عليّ عليه السلام إذا اخذ الرّجل مع غلام في لحاف مجرّدين ضرب الرجل وادِّب الغلام ، وإن كان ثقب وكان محصناً رجم . « 2 » فقه الحديث : در اين روايت صحيحه ، امام صادق عليه السلام فرموده است : در كتاب امير مؤمنان عليه السلام چنين است : اگر مردى را با پسر بچّه‌اى زير يك لحاف گرفتند ، در حالى كه هر دو عريان بودند ، مرد بايد كتك بخورد و غلام ادب شود . - « ضرب الرجل » و « أدّب الغلام » - و اگر دخولى محقّق شده و آن مرد محصن است ، بايد سنگسار گردد . نكته‌ى اوّل : در روايت ، « ضرب » را برابر « تأديب » قرار داده ، آيا مقصود اين است كه تأديب بايد به غير تازيانه باشد ؟ اين معنا وجهى ندارد ؛ بلكه با آوردن تأديب ، مراد از ضرب روشن مىشود كه مقصود امام عليه السلام حدّ است ؛ « ضُرِب الرجل » يعنى « حدّ الرجل ، جلد الرجل مائة جلدة » بايد صد ضربه تازيانه بخورد ؛ امّا پسر بچّه چون مكلّف نيست ، بايد تأديب شود . كلمه‌ى « رجم » نيز قرينه‌اى ديگر بر اين مطلب است ؛ و فهم عرفى چنين اقتضايى دارد . نكته‌ى دوّم : روايت مربوط به دو مذكّر برهنه زير يك لحاف است ؛ در حالى كه مدّعاى

--> ( 1 ) . النهاية ، ص 704 ؛ الخلاف ، ج 5 ، ص 381 ، مسأله 22 ؛ المبسوط ، ج 8 ، ص 7 ؛ التهذيب ، ج 10 ، ص 55 - 56 ؛ الإستبصار ، ج 4 ، ص 221 . ( 2 ) . وسائل الشيعة ، ج 18 ، ص 421 ، باب 3 از ابواب حدّ لواط ، ح 7 .