631 ، 632 و 633 قانون مجازات اسلامى اشاره نمود . در اين مواد با توجّه به تعريفى كه از كودك در تبصره‌ى مادّه 49 ق . م . ا و مادّه‌ى 1210 ق . م ذكر گرديده است ، مىتوان افراد زير 9 سال تمام قمرى ( دختران ) و زير 15 سال قمرى ( پسران ) را طفل قلمداد كرد . بدين ترتيب ، اگر قانونگذار از اطفال بطور خاصّ حمايتى نموده باشد ، اين حمايت به افراد فوق اختصاص خواهد داشت . ب - دسته دوم ، قوانينى هستند كه در آن‌ها بدون اين‌كه بر صغير يا كبير اشاره شده باشد ، سنّ تصريح گرديده است . مانند مادّه 621 ق . م . ا ؛ بر اساس اين ماده ، اگر سنّ مجنىعليه كمتر از پانزده سال تمام باشد ، موجب تشديد مجازات مرتكب خواهد شد . و يا مطابق با مادّه 79 و 176 قانون كار ، به كار گماردن افراد كمتر از 15 سال جرم محسوب شده ، و تحت شرايطى ، مرتكبين به مجازات‌هاى مقرّر محكوم خواهند شد . ج - مواردى كه قانونگذار بدون اشاره به طفل بودن ، افراد زير 18 سال را مشمول حمايت‌هاى كيفرى خاصّ نموده است . بر اساس مادّه‌ى 1 قانون حمايت از كودكان و نوجوانان مصوّب آذرماه 1381 شمسى ، « كليه‌ى اشخاصى كه به سنّ هجده سال تمام شمسى نرسيده‌اند ، از حمايت‌هاى قانونى مذكور در اين قانون بهره‌مند مىشوند . » با نگاهى به عنوان و ساير مواد اين قانون ، مشخّص مىگردد كه قانونگذار افراد زير 18 سال را كودك محسوب نموده ، چراكه چندين بار از اصطلاح « كودكان و نوجوانان » در اين قانون استفاده نموده است . « 1 » چه بسا ، استفاده از واژه‌ى « نوجوان » پس از كلمه‌ى « كودكان » در عنوان و متن قانون فوق ، اشاره به اين موضوع باشد كه دختران ، پس از هشت سال و نُه ماه شمسى و پسران پس از چهارده سال و هفت ماه شمسى ، گرچه كودك نباشند ، اما در مقام عمل ، تا رسيدن به سن هجده سالگى ، مشمول مقرّرات حمايتى خواهند بود .

--> ( 1 ) . ر . ك : حمزه زينالى ، نوآورىهاى قانون « حمايت از كودكان و نوجوانان » و چالش‌هاى فراروى آن ، مجله رفاه اجتماعى ، دانشگاه علوم بهزيستى و توانبخشى ، سال دوم ، شماره 7 .