مختصر نويسى همراه با مغلق نويسى ، گنگ نويسى و ابهام نويسى بوده است ؛ هنر در اين بوده كه با ابهام نوشته مىشد . سامراء در چند فرسخى نجف است ، در حوزهء سامرا سعى مىشده است كه ساده نوشته بشود ، بدون اغلاق ، بدون ضميرهايى كه داراى مشكلات برگرداندن باشد ، روشن نوشته بشود ، اما در نجف بنا بر اين بوده كه به سبك كفايه نوشته بشود . اين دو تا را با همديگر شما مقايسه كنيد . به عنوان نمونه ؛ در مبحث اجتماع امر و نهى و يك جا هم در مبحث تضاد ، هر دو جا يك ضميرى است كه بين آقا ضياء عراقى و بين مرحوم نائينى اختلاف عميق در گرفته كه اين ضميرى كه در كفايه هست به كجا بر مىگردد ؛ دو تا شاگرد آخوند سالها با هم دعوا كردند كه اين ضميرى كه در كفايه هست به كجا بر مىگردد و اين اختلاف بسيار بالا گرفته است . آن كسى كه اين مسئله را لو مىدهد يك شاگرد ديگر آخوند است به نام مرحوم آقا سيد ابوالحسن اصفهانى . مرحوم حاج شيخ محمدتقى آملى تقريرى از مرحوم سيد ابوالحسن اصفهانى نوشته دربارهء علم اصول كه همانند كفايه است ، امّا بدون ضمير ، بدون اغلاق و بدون مشكل ، و همان كفايه است اما ساده كرده است . اين كار را مجبور شدند كه شاگردان آخوند انجام بدهند . اين از كجا شروع شده است ، چرا آقا سيد ابوالحسن دست به اين كار مىزند كه بعد هم اين روش ادامه پيدا مىكند ؟