عامه ، كاشف از اين است كه متفاهم عرفى از اين روايت ، جمله خبريه نبوده است ؛ ثالثاً : اگر چه روايت به صورت جمله خبريه صادر شده ، لكين منافاتى ميان جمله خبريه و انشاى حكم نيست ؛ چون در اصول ثابت شده است گاه شارع مقدّس ، به جهاتى ، احكام شرعى را با جمله خبريّه انشاء مىكند . در هر صورت ، با اندك دقّتى در سياق روايت ، دلالت آن بر حكم شرعى ، بىنياز از استدلال و برهان است . پس از بررسى سندى اين حديث ، نوبت به بحث از دلالت و متن حديث مىرسد ؛ و از اين حيث ، لازم است در دو جهت بحث نماييم . جهت اوّل : بررسى مفاد تركيبى حديث است ؛ به اين معنا كه مجموع تركيبى حديث را مورد بررسى و تحقيق قرار دهيم . و جهت دوّم : بررسى مفردات حديث و الفاظ مذكور در حديث است .