عنوان تعبّدى و در ديگرى به عنوان عقلى باشد ؛ همانطور كه مرحوم نائينى به اين نظر تصريح فرموده‌اند . از اين مطلب ، مخدوش و ناتمام بودن اين مطلب روشن مىشود كه برخى از محقّقين به موثّقه‌ى ابن ابى يعفور از امام صادق عليه السلام - « إذا شككت في شيء من الوضوء وقد دخلت في غيره فليس شككّ بشيء إنّما الشكّ إذا كنت في شيء لم تجزه » « 1 » - تمسّك نموده و از آن ، قيد دخول در غير را به عنوان يك قيد تعبّدى استفاده نموده ، و با استناد به اين روايت ، در جريان قاعده فراغ در مورد وضوء ، دخول در غير را معتبر دانسته امّا در ساير واجبات مانند نماز ، دخول در غير را معتبر ندانسته‌اند ؛ و آورده‌اند : « لا تقييد في باب الصلاة بالدخول في الغير فيقوى القول بكفاية الفراغ في الصلاة دون الوضوء » « 2 » . زيرا ، دخول در غير به عنوان يك امر واقعى و خارجى در حقيقت مضىّ و فراغ و تجاوز دخالت دارد ؛ و غير ، داراى معناى عامى است كه حتى سكوت طويل را نيز شامل مىشود . و به عبارت ديگر ، غير ، هر امر وجودى يا عدمى است كه با شيىء مشكوك منافات و دوگانگى شرعى دارد . و شايد با توجّه به اين نتيجه روشن شود اساس اين نزاع لفظى است ، و بين اعتبار دخول در غير و عدم اعتبار آن فرقى نخواهد بود .

--> ( 1 ) - محمّد بن حسن طوسى ، تهذيب الأحكام ، ج 1 ، ص 105 ، حديث 262 ؛ محمّد بن حسن حرّ عاملى ، وسائل الشيعة ، ج 1 ، ص 469 ، باب 42 از أبواب الوضوء ، حديث 2 . ( 2 ) . محمّدحسين اصفهانى ، نهاية الدراية ، ج 3 ، ص 308 ؛ ( چاپ حجرى ) .