در اين فرض ميل باطنى زن و مرد آن است كه فرزند داشته باشند ، امّا در نبودن فرزند نيز زندگى آنها خوب است و مىتوانند مانند ديگر افراد ، عمرى با هم زندگى كنند و مشكلى نداشته باشند . البتّه اين افراد نسبت به داشتن فرزند بى ميل نيستند ، ولى هيچ گونه اضطرارى در كار نيست ، بلكه در انجام تلقيح و فرزند دار شدن ، صرف معالجه در بين است . در اين صورت ، آيا از نظر شرعى اين زن و شوهر مىتوانند به ملاك معالجه ، نه به ملاك اضطرار و ضرورت ، تلقيح مصنوعى انجام دهند ، ولو منجر به تماس و نگاه نامحرم شود ؟ اين مانند جايى است كه زنى بينى بزرگى دارد و مىخواهد آن را كوچك كند ، اضطرارى هم در كار نيست و اين كار را فقط براى زيبايى مىخواهد انجام دهد ، چنان كه امروزه اين موضوع بسيار رايج و شايع است ، آيا زن مىتواند تا اندازه‌اى كه به حد اضطرار نرسيده و صرف معالجه است خود را در اختيار طبيب مرد قرار دهد ؟ آن هم معالجه چيزى كه ضرورى نيست ؟ البتّه ممكن است بگوييم مجرد زيبايى حتى عنوان معالجه را نيز ندارد ، بلكه معالجه در موارد عيب يا درد و نقص مطرح مىشود . بعضى از معالجه‌ها عنوان ضرورى دارد ، مثلًا زنى ناراحتى قلبى دارد و دكتر مرد و زن هم وجود دارند ، امّا اعتمادش به دكتر مرد بيشتر از زن است ، همين كافى است كه به دكتر مرد معالجه كند . امّا در جايى كه اضطرارى نيست و ملاك ، مجرّد معالجه است ، آيا مىتوان از ادلّه استفاده كرد كه اين زن مىتواند خود را در اختيار دكتر اجنبى قرار دهد تا نطفهء شوهر او را در رحم او قرار دهد و مستلزم نظر و لمس هم باشد ؟