مقام اول : حكم فقهى اين صورت به خودى خود ( فى نفسه ) در ميان آيات و روايات ، هيچ دليل و مدركى نيافته‌ايم كه لازم بداند عمل تلقيح ميان زن و شوهر ، فقط از راه طبيعى انجام بگيرد . پس با توجّه به اينكه دليلى بر حرمت انجام تلقيح ميان زن و شوهر ، به روش غير طبيعى ، وجود ندارد ، مىتوانيم اصالة البرائهء عقلى و شرعى را در اينجا جارى ساخته و در مورد اين شكل از تلقيح ، به جواز آن حكم كنيم . بنا بر اين ، اين عمل به خودى خود ، هيچ منع شرعى ندارد و جايز است ، چه كاشت اسپرم در تخمك ، در رحم صورت بگيرد ، يا خارج از رحم و سپس وارد رحم شود . مقام دوم : حكم فقهى اين صورت با توجّه به موانع شرعى ديگر . موانع شرعى در انجام اين شكل از تلقيح ، به خود تلقيح مربوط نمىشود ، بلكه چه بسا برخى از امور مقدّماتى يا مقارن تلقيح ، مانع شرعى در اين امر ايجاد كنند ، مانند : نگاه كردن و يا تماس با عورت زن توسط پزشك معالج او ، كه اين كار از نظر شرعى حرام مىباشد . البتّه واضح است كه در حرمت نگاه كردن به عورت زن ، تفاوتى ميان پزشك معالج مرد يا زن نيست ، زيرا نظر به عورت زن ، فقط براى شوهر او جايز است . حال اين بحث مطرح مىشود كه اگر قرار دادن نطفهء مرد در رحم زن ، مستلزم نظر يا تماس او توسط پزشك معالج باشد ، آيا باز هم تلقيح به اين شكل جايز است يا خير ؟ و آيا اين امور مقدماتى مىتواند مانع