ب : پاره‌اى از احاديث از كتاب سليم بن قيس هلالى اخذ شده است و شيخ مفيد در مورد اين كتاب فرموده است : كتابى است كه وثوقى به آن نيست و عمل به آن در كثيرى از مواردش جايز نيست و در آن تخليط و تدليس به كار رفته است و آدم متديّن بايد از آن اجتناب نمايد . « 1 » ج : سومين كتاب عبارت است از « كتاب التنزى و التحريف » و يا « كتاب قراءات » كه مؤلف آن احمد بن محمد سيّارى است و قبلًا بيان شد كه رجاليّين او را تضعيف نموده‌اند . د : برخى از اين روايات از تفسير ادبى الجارود گرفته شده است كه اين شخص مورد لعن امام صادق عليه السلام قرار گرفته است ، علاوه بر اين ، در سند اين تفسير كثير بن عياش واقع شده كه ضعيف است . ه : يكى از آن كتب « تفسر على بن ابراهيم قمى » كه منسوب به اوست و تلفيقى است از املائاتى كه او به شاگردش ابوالفضل العباس بن محمد علوى نموده و همينطور مخلوط است با تفسير ابىالجارود . و : يكى از مدارك اين رايات « كتاب استغاثه » على بن احمد الكوفى است كه ابن غضائرى او را تكذيب و متهم به غلوّ نموده است . ز : پاره‌اى از اين احاديث از احتجاج طبرسى آمده است كه روايات آن غالباً مرسل است و به عنوان يك كتاب روايى نمىتوان به آن استدلال نمود . ح : اكثر اين روايات در كتاب شريف كافى نيز واردشده است ، لكن صرف وجود روايتى در يك كتاب به معناى صحّت آن و جواز عمل به آن نيست . برخى ادّعا نموده‌اند كه در ميان 16199 حديث در كافى مقدار 5172

--> ( 1 ) . تصحيح الاعتقاد ، ص 72 .