دارد و در رابطه با آياتى كه براى زعامت ابوبر و عمر مضرنبوده است ، چنين انگيزه‌اى وجود ندارد ، بنابراين منتفى است . اما بطلان احتمال دوّم : اگر چنين مطلبى اتفاق افتاده باشد بايد مخالفين خلافت ابوبكر و عمر كه در رأس آنها اميرالمؤمنين عليه السلام و صديقه طاهره عليها السلام و دوازده تن از سران مهاجر و انصار بودند ، اين امر را جزء معايب و اشكالات آنان ذكر مىكردند و در احتجاجات آنان مىآمد ، در حالى كه چنين چيزى در كلمات و استدلالات آنان وجود ندارد . صورت دوّم : وقوع تحريف در زمان خلافت عثمان است ، اين صورت ضعيف‌تر از صورت قبلى است ، زيرا : اوّلًا : اسلام در زمان عثمان به طورى منتشر شده بود كه او قدرت و توان اين كه از قرآن چيزى را كم كند ، نداشت . ثانياً : اگر تحريف در زمان عثمان در آياتى بوده كه مربوط به ولايت و زعامت اهل بيت عليهم السلام نبوده در اين صورت سببى براى تحريف نبوده است و در آيات مربوط به ولايت نيز قطع به عدم آن داريم ، زيرا اگر قرآن مشتمل به آياتى مىبود كه دلالت صريح بر خلافت اميرالمؤمنين عليه السلام مىداشت ، در بين مردم منتشر مىشد و خلافت به عثمان نمىرسيد . ثالثاً : اگر عثمان قرآن را تحريف مىكرد ، اين بهترين بهانه و عذر براى مخالفين او بود كه مخالفت و قيام خودشان بر ضد وى را توجيه نمايند ، در حالى كه آنان دراستدلال در اين باره چيزى نگفتند . رابعاً : چنانچه تحريف به دست عثمان واقع شده باشد لازم بود كه