جواب پنجم : آنچه به نظر مىرسد آن است كه تحريف مانند ساير امور ديگر نياز به داعى و انگيزه دارد و چون داعى و انگيزه بر تحريف قرآن بسيار زياد بوده است به ناچار بايد اين آيات شريفه را چنانچه دستخوش تحريف واقع شده باشند ، طورى تحريف نمايند كه در آنها نقصانى به وجود آيد به نحوى كه ديگر از دلالت بر عدم تحريف كتاب ، ساقط شود . مثلًا در آيه شريفه حفظ ، جمله وَ إنّا لَهُ لَحافِظُونَ را برمىداشتند و حذف مىنمودند و يا لااقل كلمه « له » كه در استفاده عدم تحريف بسيار مؤثر است را حذف مىنمودند . بنابراين نفس وجود و بقاء اين كلمات در قرآن قرينه روشنى است بر عدم تحريف و براى انسان افاده علم و اطمينان به عدم تحريف اين آيات مىكند و در موردى كه علم اجمالى به تحريف وجود داشته باشد چون در اين آيات علم عادى بر خلاف آن را داريم ، در نتيجه اين موارد از دايرهء علم اجمالى خارج مىشوند .