احاطه نموده و از اين جهت شبيه‌ترين مردم در رفتار و كردار به رسول‌خدا بود . شگفتا ، او چه موجودى است كه رسول‌خدا به هنگام ورودش به او خير مقدم مىگويد و دست او را مىبوسد و در مكان خويش جاى مىدهد ؟ او چه حقيقتى است كه به هنگام قيامت و صحنهء محشر جبرئيل از طرف راستش و ميكائيل در جانب چپش ، و اميرالمؤمنين على بن ابىطالب عليه السلام در پيشاپيش او ، و دو آقاى جوانان اهل بهشت ، حضرت امام‌حسن و حضرت امام‌حسين عليهما السلام در پس او حركت مىكنند و آن‌چنان باجلالت وارد بهشت مىشود و خداوند به او مىفرمايد از من بخواه تا عطا نمايم و هرچه خواهى اجابت نمايم ؛ و او در جواب خداوند عرض مىكند : « أنت المُنى وفوق المُنى » ؛ تو كه برتر از هر آرزوئى ، آرزوى منى ؛ و از خداوند تقاضا مىكند كه محبّين مرا به آتش دوزخ مسوزان ؛ و خداوند مىفرمايد : قبل از خلقت آسمان‌ها و زمين با خود عهد نموده‌ام كه محبّين تو را به آتش دوزخ نسوزانم . مقصود از نقل اين مطلب آن است كه ، شخصيتى كه اينچنين مورد احترام خدا و رسول‌خدا و انبياى الهى است و كلام و وجود و حركات او در ملك و ملكوت و در دنيا و آخرت تأثير گذار است ، آيا بر ما نيست كه هرچه بيشتر خود را به اين حقيقت نورانى نزديك نماييم ؟ ! و آيا بر جامعهء ما به‌خصوص خواهران محترمهء ما ، سزاوار است كه از اين خير كثير و كوثر الهى كه براى همهء عالم و آدم است دور باشند ؟ !