از حضرت باقرالعلوم ( ع ) نقل شده است كه رسول اكرم 6 حديثى را بيان فرمودند كه خداوند متعال در آن ، قسم هاى بلندى مىخورد كه بالاتر از آنها قابل تصوّر نيست . خداوند تبارك و تعالى مىفرمايد : قسم به عزّت ، جلال ، عظمت ، كبريايى ، نور ، علوّ و ارتفاع منزلتم ! اثر وضعى اين‌كه بنده اى هواى نفس و خواهش هاى نفسانى خود را بر خواستهء من مقدّم داشته و ترجيح دهد ، اين است كه امورش را پراكنده ساخته و وضع زندگىاش را مختل مىسازم و دنيا را براى او مشتبه مىكنم . « 1 » مثلًا كارى انجام مىدهد كه به خيال خودش مىتواند بدان‌وسيله به مقصدش برسد ؛ اما در واقع به هدف خود نمىرسد ؛ راهى را انتخاب مىكند و مىپندارد از اين راه مىتواند به رياست برسد ؛ ولى من نمىگذارم به آن هدفى كه دارد نايل شده و به رياست برسد . يكى ديگر از آثارش اين است كه قلب و دلش را به دنيا مشغول مىكنم . به نظر قاصر من اين‌كه قلب انسان هميشه مشغول دنيا باشد ، بدترين حالت است ؛ چرا كه اين به معناى از بين رفتن مقام شريف انسانيت است . قلبى كه بايد هميشه ظرف خداى متعال و ياد او و ظرف مسائل اخروى و با ارزش باشد ، چگونه دائماً در اين فكر است كه مثلًا چه خانه‌اى تهيه كند ؟ ! از چه راهى به قدرت برسد ؟ ! از چه راهى رفيق خودش را تحقير كند ؟ ! و چگونه خودش را نزد همشهريانش به عنوان يك طلبهء متّقى معرفى كند ؟ !

--> ( 1 ) . قَالَ أَبِوجَعْفَر الباقر ( ع ) : إِنَّ الرَّجُلَ لَيُذْنِبُ الذَّنْبَ فَيُدْرَأُ عَنْهُ الرِّزْقُ وَ تَلَا هَذِهِ الْآيَهءَ : ( إِذْ أَقْسَمُوا لَيَصْرِمُنَّها مُصْبِحِينَ وَ لا يَسْتَثْنُونَ فَطافَ عَلَيْها طائِفٌ مِنْ رَبِّكَ وَ هُمْ نائِمُون ) . ( كافى ، ج 2 ، باب الذنوب ، ص 268 ) انسان مرتكب گناه مىشود و روزى مقدّر را از او باز مىگيرند . حضرت اين آيه را گواه گرفتند كه مىگويد : « باغداران سوگند خوردند كه صبحدم ميوه‌ها را بچينند و حاضر نشدند كه ارادهء خدا را نيز در برابر تصميم خود به حساب آورند . ناگاه صاعقه‌اى بر فراز آن باغستان چرخيد و هر چه بود به آتش كشيد ، در حالى كه باغداران در خواب ناز بودند . »