طلبه‌هايى هستند كه وقتى به يك مرحله از مراحل علمى رسيدند ؛ در حالى كه به مراحل متعدد ديگرى نيازمند بودند ؛ خود را بىنياز از آن ديدند و به اين دليل ، تحصيل را ادامه ندادند ، شركت در درس‌ها برايشان سخت بود و به خودشان اجازه نمىدادند به عنوان شاگرد در محضر يك استاد زانو بزنند ؛ همين تخيّل و اعتقاد باطل و عدم شناخت واقعيت ، مانند سدّى محكم ، جلوى رشد و پيشرفت آنان را گرفت و همچنان در اين گرفتارى باقى ماندند . شايد اين مسأله دربارهء انسان حساس‌ترين مسأله باشد ، آن هم نه از يك زاويه و يك بُعد ، بلكه در تمام ابعاد ، حتى در جزئيات مطرح است و در ساير امور نيز به پيشرفت انسان لطمه مىزند ؛ از اين رو هر شخصى بايد در هر مسأله و مرتبه اى حد خودش را بداند . والسلام عليكم و رحمهء الله وبركاته