كه در قرآن خداوند دربارهء فرزندان بشر ، به « يَهَبُ » تعبير مىكند : ( يَهَبُ لِمَنْ يَشاءُ إِناثاً وَ يَهَبُ لِمَنْ يَشاءُ الذُّكُورَأَوْ يُزَوِّجُهُمْ ذُكْراناً وَ إِناثاً ) « 1 » خداوند متعال به هر شخص كه بخواهد دختر مىبخشد و به هركس بخواهد پسر ، يا اگر بخواهد پسر و دختر هر دو را براى آنان جمع مىكند . بنابراين فرزند هديه‌اى است كه خداى متعال به انسان داده است و ما هم آن را چون از موهبت‌هاى خداوند هستند دوست داشته باشيم . گاهى ما براى اين اضافه‌ها و نسبت‌ها خيلى ارزش قائل هستيم ، مانند تربت مقدس حضرت اباعبدالله الحسين ( ع ) - كه بايد براى آن ارزش قائل شويم - ؛ چرا كه به حضرت نسبت دارد ، اين خاك سرزمينى است كه بنيانگذار مكتب شهادت در آن بوده است ، خاكش هم ارزش دارد ، بايد هم ارزش داشته باشد . « 2 » اگر انسان از كسى

--> ( 1 ) . شورى ، آيه 49 و 50 . ( 2 ) . عَنْ أَبِىعَبْدِاللَّهِ ( ع ) : مَنْ أَرَادَ اللَّهُ بِهِ الْخَيْرَ قَذَفَ فِى قَلْبِهِ حُبَّ الْحُسَيْنِ ( ع ) وَ حُبَّ زِيَارَتِهِ وَ مَنْ أَرَادَ اللَّهُ بِهِ السُّوءَ قَذَفَ فِى قَلْبِهِ بُغْضَ الْحُسَيْنِ وَ بُغْضَ زِيَارَتِه . ( كامل الزيارات ، ص 142 ) كسى كه خداوند خير او را اراده كرده باشد در قلبش محبّت امام حسين ( ع ) را قرار داده و در دلش محبت زيارت آن جناب را مىاندازد و كسى كه خداوند بدى را براى او بخواهد در قلبش بغض امام حسين ( ع ) را قرار داده و در دلش بغض زيارت آن حضرت را مىاندازد . - عَنْ أَبِىبَكَّارٍ قَالَ أَخَذْتُ مِنَ التُّرْبَهءِ الَّتِى عِنْدَ رَأْسِ قَبْرِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِىٍّ 8 فَإِنَّهَا طِينَهءٌ حَمْرَاءُ فَدَخَلْتُ عَلَى الرِّضَا ( ع ) فَعَرَضْتُهَا عَلَيْهِ فَأَخَذَهَا فِى كَفِّهِ ثُمَّ شَمَّهَا ثُمَّ بَكَى حَتَّى جَرَتْ دُمُوعُهُ ثُمَّ قَالَ : « هَذِهِ تُرْبَهءُ جَدِّى » . ( كامل الزيارات ، ص 283 ) ابىبكار مىگويد : از تربتى كه بالاى سر قبر حضرت حسين بن على 8 بود مقدارى برداشتم ، اين تربت سرخ رنگ بود ؛ پس بر حضرت رضا ( ع ) وارد شده و آن را به حضرت عرضه داشتم . آن جناب تربت را در كف دستشان نهاده و بوييدند ؛ سپس چنان گريستند كه اشك‌هاى مبارك‌شان جارى شد ، سپس فرمودند : اين تربت جدم مىباشد . - قَالَ النَّبِىُّ ( ص ) : مَنْ مَاتَ عَلَى حُبِّ آلِ مُحَمَّدٍ مَاتَ شَهِيداً أَلَا وَ مَنْ مَاتَ عَلَى حُبِّ آلِ مُحَمَّدٍ مَاتَ مَغْفُوراً أَلَا وَ مَنْ مَاتَ عَلَى حُبِّ آلِ مُحَمَّدٍ مَاتَ تَائِباً أَلَا وَ مَنْ مَاتَ عَلَى حُبِّ آلِ مُحَمَّدٍ مَاتَ مُؤْمِناً مُسْتَكْمِلَ الْإِيمَانِ أَلَا وَ مَنْ مَاتَ عَلَى حُبِّ آلِ مُحَمَّدٍ بَشَّرَهُ مَلَكُ الْمَوْتِ بِالْجَنَّهءِ ثُمَّ مُنْكَرٌ وَ نَكِيرٌ أَلَا وَ مَنْ مَاتَ عَلَى حُبِّ آلِ مُحَمَّدٍ فُتِحَ لَهُ فِى قَبْرِهِ بَابَانِ إِلَى الْجَنَّهءِ أَلَا وَ مَنْ مَاتَ عَلَى حُبِّ آلِ مُحَمَّدٍ جَعَلَ اللَّهُ قَبْرَهُ مَزَارَ مَلَائِكَهءِ الرَّحْمَهءِ أَلَا وَ مَنْ مَاتَ عَلَى حُبِّ آلِ مُحَمَّدٍ مَاتَ عَلَى السُّنَّهءِ وَ الْجَمَاعَهءِ أَلَا وَ مَنْ مَاتَ عَلَى بُغْضِ آلِ مُحَمَّدٍ جَاءَ يَوْمَ الْقِيَامَهءِ مَكْتُوبٌ بَيْنَ عَيْنَيْهِ آيِسٌ مِنْ رَحْمَهءِ اللَّهِ أَلَا وَ مَنْ مَاتَ عَلَى بُغْضِ آلِ مُحَمَّدٍ مَاتَ كَافِراً أَلَا وَ مَنْ مَاتَ عَلَى بُغْضِ آلِ مُحَمَّدٍ لَمْ يَشَمَّ رَائِحَهءَ الْجَنَّهء . ( بحار الأنوار ، ج 23 ، باب 13 ، ص 228 ) هر كه بر حبّ آل محمد بميرد شهيد مرده است . . . آمرزيده مرده است . . . توبه كار مرده است . . . مؤمنِ كامل الايمان مرده است . . . او را ملك الموت و بعد از آن منكر و نكير به بهشت مژده مىدهند . . . براى او در قبرش دو در به سوى بهشت گشاده شود . . . خداوند قبر او را مزار فرشتگان رحمت گرداند . . . بر سنّت و جماعت مرده است و آگاه باش ! هر كه بر بغض آل محمد يعنى بر دشمنى آل محمّد بميرد در روز قيامت حاضر شود در حالى كه در ميان دو چشم او نوشته باشد كه : از رحمت خدا نا اميد است . . . كافر مرده است . . . بوى بهشت را نشنود .