عنوان براو منطبق باشد و به او « اسلام‌شناس » گفته شود . ايشان در مقام عمل هم تا آخرين لحظه با بيان و قلمش از اسلام دفاع كرد . خداوند متعال بيش از بيان خوب ، به او قلم خوب عنايت كرده بود ، به طورى كه وقتى انسان نوشته‌هاى اين مرد بزرگ را مطالعه مىكند ، پى مىبرد كه ايشان سخت ترين مسائل علمى و فلسفى را با عبارتى قابل فهم و پر معنا براى اقشار مختلف جامعه مطرح كرده است . به يقين ، كسانى كه اين مرد بزرگ را به شهادت رساندند ، عظمت شخصيت او را بهتراز ما درك كرده و فهميده بودند كه اگر چنين انسان اثرگذارى از جامعه گرفته شود چه محروميتهايى را در پى خواهد داشت . به هر حال ، چنين شخصيتى بايد بعد از أئمهء هدى : و امام زمان [ براى ما الگو و اسوه باشد . هم ما بايد از نظر آشنايى با اسلام و خدمت به آن ، يك مطهرى باشيم و چنين شخصيتى داشته باشيم . وقتى سالگرد گرامى داشت چنين شخصيتهايى فرا مىرسد ، آنچه بيش از هر چيز ديگر اهميت دارد ، اين است كه ببينيم آنان چگونه به اين موقعيت رسيدند ؟ « اخلاص ، احساس وظيفه ، تحمل مرارتهاى زندگى و داشتن روحيهء طلبگى » ما نيز از آنان درس بگيريم و سعى كنيم راه و روش آن بزرگان را در زندگى شخصىمان پياده كنيم . بايد در مورد اين شخصيت بزرگوار از تمام جهات ( اعتقادى ، اخلاقى ، عبادى ، اخلاص ، اسلام‌شناسى ، تحمل مرارتها و رنجها و . . . ) به ايشان تأسى كرد و ايشان را به عنوان يك اسوه معرفى كرد . اگر اين بزرگان را الگوى خود قرار داده و مانند آنان عمل كنيم ، مطمئن باشيم كه مورد رضاى امام زمان [ خواهيم بود . زمانى كه روحانيت با دانشگاه ارتباطى نداشت و رفتن به دانشگاه براى او بسيار سنگين و دشوار بود ، ايشان به خاطر انجام وظيفه سعى كرد به دانشگاه راه پيداكند ، اگرچه در دانشگاه مسئوليت رسمى نداشته باشد . با اين كه مدرك ليسانس و دكترا و امثال اينها را نداشت ولى كم كم به خاطر