درمىآورد ، وقتى پاى رفاقت و محبت پيش آيد آن دشمن خطرناك هم تحت تأثير قرار گرفته و تسليم انسان مىشود . سپس ، حضرت در مقابل مىفرمايد : « وَ الْبَعِيدُ مَنْ بَعَّدَتْهُ الْمَوَدَّهءُ وَ إِنْ قَرُبَ نَسَبُهُ » ؛ بيگانه آن كسى است كه مودّت او را دور كرده باشد ؛ هر چند نسَبش نزديك باشد . حضرت در اين رابطه مىفرمايد : چيزى از دست انسان به جسم او نزديك‌تر وجود ندارد ؟ در عين حال ، ممكن است اين دست ، به علتى قطع و از انسان جدا شود مثل اين كه دست خيانت كند حاكم شرع دستور به قطع آن دهد ، كه در اين صورت پس از قطع جاى آن را نيز مىسوزانند تا خون بند آيد و بدن سالم بماند . ديگر هيچ اثرى از وجود چنين انگشت يا دست نخواهد بود . اين دشمنى و خيانت ، موجب جدايى شد آن را از جسم و تن دور كرد . كانّه لم يكن جزءٌ من الانسان ، اين مثال . در حقيقت براى اين است كه به ما بفهماند ، اين قرب و بُعدهاى ظاهرى و جسمى تداوم و اثرى ندارد و اين مودّت است كه ريشه دار و منشأ اثر است . در نتيجه ، مودّت ذوى القربى ، راهى است براى اين كه انسان در دلها نفوذ كرد ، افكار ، عقايد و نظرات اسلامى خود را از اين راه پياده كند . والسلام عليكم ورحمهء الله وبركاته