درس سى و هفتم « 1 » آشنايى و مبارزه با وهابيّت طرح مسألهء وهابيت و نقد آن اهميّت و ضرورت بسيار زيادى دارد « 2 » و شايد بتوان

--> ( 1 ) . اين درس در جلسهء سيصد و بيست و چهارم خارج اصول معظم له ايراد گرديده است . ( 2 ) . براى شناخت وهابيت و آگاهى از خطرات آنها نسبت به دين اسلام ، بايد اين مسلك انحرافى را از زواياى مختلف مورد مطالعه و بررسى قرار دارد ، از جمله : نحوهء پيدايش و به وجود آمدن اين فرقه و طرز تفكر آنها نسبت به دين و اولياى الهى و شعائر اسلامى و عملكرد آنها در حوزهء اجتماع و سياست و . . . . الف - مسلك وهابيت ، منسوب به محمد بن عبدالوهاب نجدى است و علّت اين كه آن را به خود شيخ محمد نسبت نداده‌اند و نگفته‌اند « محمديه » به اين جهت بوده است كه مبادا پيروان اين مذهب ، نوعى شركت در نام پيامبر پيدا كنند . محمد بن عبدالوهاب ، در سال 1115 هجرى قمرى در شهر « عيينه » چشم به جهان گشود . از كودكى به كتاب‌هاى تفسير ، حديث و عقايد ، علاقه داشت و از همان دوران جوانى ، اعمال مذهبى مردم « به خدا » را زشت مىشمرد ، وى به مدينه رفت و در آن جا توسل مردم به پيامبر را ناپسند شمرد . محمد بن عبدالوهاب ، بعد از مرگ پدر ، افكار و عقايد خود را - كه قبلًا از سوى ابن تيميه و شاگردش ابن قيم پىريزى شده بود - اظهار كرده و به تبليغ و ترويج و رسميت دادن آن همت گماشت . ب - وهابيان معتقدند : هيچ انسانى ، نه موحد است و نه مسلمان ؛ مگر اين‌كه امورى را ترك كند . اين امور عبارت است از : - به وسيلهء هيچ يك از و اولياى خدا و رسولان به خدا توسل نجويد و در صورت توسل در راه شرك گام نهاده و مشرك است .