درس سى و سوم « 1 » عمل به قرآن قَالَ أَبَوعَبْدِ اللَّهِ ( ع ) : « إِنَّ رُوَاهءَ الْكِتَابِ كَثِيرٌ وَ إِنَّ رُعَاتَهُ قَلِيلٌ وَ كَمْ مِنْ مُسْتَنْصِحٍ لِلْحَدِيثِ مُسْتَغِشُّ لِلْكِتَابِ فَالْعُلَمَاءُ يَحْزُنُهُمْ تَرْكُ الرِّعَايَهءِ وَ الْجُهَّالُ يَحْزُنُهُمْ حِفْظُ الرِّوَايَهءِ فَرَاعٍ يَرْعَى حَيَاتَهُ وَ رَاعٍ يَرْعَى هَلَكَتَهُ فَعِنْدَ ذَلِكَ اخْتَلَفَ الرَّاعِيَانِ وَ تَغَايَرَ الْفَرِيقَان » . « 2 » مرحوم كلينى در باب فضيلت علمِ كتاب اصول كافى ، حديث شريفى نقل كرده ، كه از نظر لفظ و معنا ، بهترين شاهد و دليل بر اين است كه روايت از امام معصوم و حضرت صادق ( ع ) صادر شده است .

--> ( 1 ) . اين درس در جلسهء چهارصد و سىام درس خارج اصول معظم له ايراد گرديده است . ( 2 ) . عَلِى بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى عَنْ طَلْحَهءَ بْنِ زَيْدٍ قَالَ : سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ( ع ) . . . . ( كافى ، ج 1 ، ص 48 ) همانا روايت‌كنندگان قرآن بسيارند و رعايت‌كنندگانش اندك ، چه بسا مردمى كه نسبت به حديث خيرخواه بوده و نسبت به قرآن خيانتگرند ، علما از رعايت نكردن غمگين و جاهلان از اين‌كه نتوانند روايت را حفظ كنند غمگين هستند ، يكى در پى حفظ حيات خود و ديگرى در پى هلاكت خويش است ، اينجا است كه دو گروه رعايت‌كننده اختلاف پيدا مىكنند و از هم جدا مىشوند . در صورتى كه به حسب ظاهر و در نظر مردم جاهل ، هر دو دسته ستايش مىشوند . توضيح اين‌كه : روايت كردن قرآن در اينجا به معنى تصحيح الفاظ و تجويد و قرائت و از بركردن آن است و مراد از خير خواهى هم همين است و مراد از « رعايت » فهميدن معنا و تفكر و تدبّر در آن و عمل كردن به مقتضاى آن است .