بنابراين ، نه تاكنون كسى توانسته است در مقابل فرياد مبارزطلبى قرآن به مبارزه برخيزد ، و نه از اين پس خواهد توانست . « 1 »

--> ( 1 ) . سؤال : حضرت رسول ( ص ) از معاصران خود فصيح‌تر بوده و ديگران چون فصاحت و بلاغتشان به اندازهء او نبوده است ، از اين جهت نتوانستند مانند كلام او را بياورند يا اين‌كه چون پيامبر ( ص ) مدت كمى در دنيا زندگى كرد ، لذا فرصت پيدا نشد تا با او معارضه نمايند . پاسخ : دو نظريهء فوق مردود است و توسل به عدم فصاحت مخالفان و تنگى وقت موردى ندارد . الف - نبى اكرم با تمام فصحاى عرب كه در حجاز و نجد و ساير نواحى شبه جزيرهء عربستان زندگى مىكردند تحدّى كرده و آنان را به معارضه با قرآن دعوت فرموده است ممكن است فصحاى زمان حضرت رسول ( ص ) در تمام موارد نمىتوانستند با قرآن معارضه كنند و مانند آن را بياورند ؛ اما در يك مورد خاص كه مىتوانستند با آن معارضه كنند . پيامبر با زبان و لغت قومش با آنان سخن مىگفت و مخالفان خود را به آوردن يك سوره مانند قرآن دعوت مىكرد و مىفرمود : اگر يك سوره مانند قرآن بياوريد من از دعوت خود دست برمى دارم ، قاعدهء طبيعى اين است كه با شخص فصيح در همهء موارد فصاحت نمىتوان معارضه كرد ولى در يك مورد به خصوص اين قاعده مستثنا است . ما مىگوييم فلان شاعر در قرن چهارم از همهء شاعران فصيح‌تر است و كسى مانند آن شعر نسروده است ؛ ولى در قرن پنجم شاعر ديگرى به ظهور رسيده كه در يك مورد خاص از آن شاعر بهتر شعر سروده است . مخالفان پيامبر ( ص ) نيز اگر قدرت داشتند لااقل در يك مورد مىتوانستند با آن جناب معارضه كنند ؛ بنا بر اين معلوم است كه قرآن در تمام موارد معجزه است و كسى را ياراى آوردن مانند آن نيست . ب - اما در مورد دوم كه مىگويند : پيامبر ( ص ) مدت كمى در دنيا زندگى كرد و مخالفان فرصت نكردند با قرآن معارضه كنند ، جواب اين است كه مخالفان مىتوانستند در زمان‌هاى بعد با قرآن معارضه كنند ، قرآن هنوز هم فرياد مىزند كه يك سوره مانند من بياوريد ، پس هرگاه ثابت شد كه قرآن خرق عادت كرده است اين از دو جهت بيرون نيست : يا قرآن با فصاحت خود فصحاى عرب را از آوردن مانند آن ناتوان ساخته است يا اين‌كه خداوند آنان را از معارضه آن باز داشته است . در هر دو صورت ، صحت نبوت حضرت رسول ( ص ) و اعجاز قرآن ثابت است ؛ زيرا خداوند هيچ دروغگويى را تصديق نمىكند و براى مدعيان به باطل خرق عادت نمىفرمايد .