زهد ، محروميت دنيايى نمىآورد و حرص لذّت بيش از مقدّر را نصيب انسان نمىكند ، همه چيز به دست خداوند و مقدّرات او است و زهد و حرص نه دست انسان را كوتاه مىكند و نه بهرهء بيشترى به او مىرساند ؛ در نتيجه كسى كه به خاطرحرص به دنيا خود را از حظ معنويت و آخرت محروم مىكند ضرر كرده و مغبون است . « 1 » والسلام عليكم ورحمهء الله و بركاته

--> ( 1 ) . « مغبون » به كسى گويند كه فريب خورده باشد . چنان‌كه مىگويند : فلان شخص در خريد يا فروش مغبون است ؛ يعنى فريب خورده و زيادتر از قيمت واقعى خريده يا كمتر از قيمت واقعى فروخته است و عمده در غبن آن است كه كسى كارى كند كه ضررى به دين او برساند ، هر چند به نفع دنياى او باشد . - قَالَ الصَّادِقُ ( ع ) : الْمَغْرُورُ فِى الدُّنْيَا مِسْكِينٌ وَ فِى الْآخِرَهءِ مَغْبُونٌ لِأَنَّهُ بَاعَ الْأَفْضَلَ بِالْأَدْنَى . ( بحارالأنوار ، ج 69 ، باب 117 ، ص 306 ) زيان‌ديدهء در امور دنيا مسكين است و زيان‌ديدهء در امور آخرت مغبون است ؛ زيرا او متاع خوب را ارزان فروخته است . - أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ ( ع ) : الدُّنْيَا صَفْقَهءُ مَغْبُونٍ وَ الْإِنْسَانُ مَغْبُونٌ بِهَا . ( تصنيف غرر الحكم و درر الكلم ، ص 135 ) دنيا به كسى فروخته شده كه در خريد آن زيان كرده باشد و انسان است كه آن را خريده و زيان كرده است .