خواستند اعتكاف خود را بهم بزنند ؛ هرچند روز سوّم باشد و عذر و عارضه‌اى پيش نيايد ، به عنوان مثال : هنگام نيّت در روز اوّل بگويند : « للَّه عَليّ أنْ اعْتَكِفَ بِشَرْطِ أنْ يَكُونَ لِي الرُّجُوعُ عِنْدَ عُرُوضِ كَذَا ، أوْ مُطْلَقاً » . يا به فارسى بگويند : « براى خدا بر عهده من است كه براى خدا اعتكاف كنم ، به شرط اين كه اگر فلان عارضه و فلان عذر برايم پيش آمد ، يا هرچند عارضه و عذرى برايم پيش نيايد ، بتوانم اعتكاف خود را بهم بزنم و از ادامه آن صرف‌نظر كنم » . با چنين شرطى ، افراد هر وقت مايل بودند مىتوانند اعتكاف خود را بهم بزنند و روزه خود را افطار نمايند و اگر خواستند ، از مسجد خارج شوند ، هرچند روز سوّم باشد ؛ و در اين صورت ، قضا نيز واجب نمىباشد . بلى بايد اين شرط هنگام نيّت ذكر شود و در صورتى كه قبل يا بعد از آن بگويند ، اثرى ندارد .