جاى مىداد ، افضل خلق نزد او كسى بود كه خير خواهى او براى مسلمانان معروف بود و عزيزترين افراد در نظر او كسى بود كه مواسات و معاونت او احسان او نسبت به مردم بيشتر بود ، در مجلسى نمىنشست و برنمىخاست مگر با ياد خدا و اكثراً رو به قبله مىنشست و جاى مخصوصى براى خود قرار نمىداد ، با مردم چنان معاشرت مىفرمود كه هر كس را گمان آن بود كه گرامىترين خلق است نزد او ، سخن بسيار نمىگفت ، و سخن كسى را قطع نمىفرمود مگر آن كه باطل گويد ، كسى را مذمت نمىكرد ، و احدى را سرزنش نمىنمود ، لغزش‌هاى مردم را تفحص نمىفرمود ، خلق عميمش همه خلق را فرا گرفته بود ، بر سوء ادب غريبان و اعرابيان صبر مىفرمود ، بر روى زمين مىنشست ، با فقرا و مساكين مىنشست و با ايشان غذا مىخورد ، در خورش و پوشش بر مردم معمولى زيادتى نمىكرد ، به هر كه مىرسيد سلام مىكرد و ابتدا به مصافحه مىنمود ، هرگز نمىگذاشت كسى در برابر او بايستد ، صاحبان علم و صلاح و اخلاق حسنه را گرامى مىداشت ، از همه كس حكيم‌تر و داناتر و بردبارتر و عادل‌تر و شجاع‌تر و مهربان‌تر بود ، پيران را توقير ، و خردسالان را عطوفت ، و غريبان را رعايت مىكرد ، تا امكان داشت تنها چيزى نمىخورد ، هنگامى كه رحلت فرمود درهم و دينارى نگذاشت . شجاعت آن حضرت به حدى بود كه حضرت على عليه السلام مىگفت : هرگاه جنگ شدت مىيافت به آن حضرت پناه مىبرديم .